 |
 |
|
Nederlandse naam: Zeilagaam
Land van herkomst:
Indonesie, Papoea Nieuw Guinea
Grootte:
Lichaamslengte 40-50cm, staartlengte 50-60cm. Mannetjes worden in de regel iets groter dan vrouwtjes.
Kleur:
De rug heeft een donkergroene basiskleur met over de gehele lengte witte en grijzige vlekken en strepen. De buikzijde heeft een vuilwitte kleur.
Omschrijving:
Een robuust gebouwde hagedis. De mannetjes hebben een hoge kam die begint halverwege de rug en halverwege de staart eindigt. In de nek kan, zeker bij mannetjes, een kam(metje) aanwezig zijn. Een ander duidelijk kenmerk bij deze hagedissen zijn de gewebde tenen aan de achterpoten. Hiermee kunnen de dieren zich goed over en door het water bewegen.
Terrarium:
Regenwoudterrarium; breed en hoog; omdat het erg grote dieren kunnen zijn die zowel een landgedeelte als een groot watergedeelte nodig hebben is zelfs een klein kamertje geen overbodige luxe. In het begin kunnen deze dieren nogal schuw reageren en hebben ze voldoende schuilmogelijkheden nodig. Naarmate het dier meer gewent raakt aan zijn eigena(a)r(en) zou een spartaanser ingericht terrarium kunnen volstaan. enkele planten zijn echter geen overbodige luxe al is het alleen al om een hogere luchtvochtigheid te handhaven.
Temp/ Luchtvochtigheid:
28-35°C/ 70-90% overdag, 22-23°C/ 70-100% 's nachts.
Voedsel: Jonge dieren eten insekten en kleine knaagdieren, naarmate de dieren groter worden kunnen grotere prooien gevoerd worden zoals volwassen muizen. In het wild zullen ze ook andere hagedissen en kikkers eten.
Dus absoluut geen beginners hagedis. Bezint voor ge begint.
|
 De nijlvaraan ( Varanus niloticus) is een tot 250 centimeter lange hagedis uit de familie varanen (Varanidae).
Algemeen
Deze varaan leeft in grote delen van Afrika met uitzondering van het noordwesten, maar verder van Zuid-Afrika tot aan de zuidelijke Saharawoestijn, en komen met name voor langs de stroomgebieden van rivieren. Ze eet allerlei kleine dieren als vogels, amfibieën, hagedissen, slangen, weekdieren maar vooral eieren, en met name die van krokodilachtigen; de nijlvaraan is de grootste bedreiging voor het legsel van de nijlkrokodil (Crocodylus niloticus). Deze soort houdt van droge, hete plekken in zanderige gebieden zoals steppen en halfwoestijnen met enige vegetatie en rotsen waar ze zich kunnen verschuilen op het heetst van de dag. Omdat ze van baden houden en ook wel water als vluchtroute kiezen zitten ze meestal in de buurt van bronnen, meren en rivieroevers.
Beschrijving
Mannetjes en vrouwtjes zijn moeilijk uit elkaar te houden, maar de man heeft een iets dikkere staartwortel een een wat grover gebouwd lichaam. In de koelere streken waar ze voorkomen, dus wat verder van de evenaar wordt een winterrust gehouden van twee tot drie maanden waarbij ze zich niet laten zien en niet jagen. Een juveniel heeft een zwart lichaam met felgele ronde vlekken met een zwart midden en oudere dieren hebben een zwart fijn geel gespikkeld lichaam met dorsale rijen gele tot oranje oog-achtige vlekken en een duidelijk geelzwart gebandeerde staart. De nek is erg lang evenals de staart en deze soort heeft een nukkig karakter en wil nog wel eens aanvallen als men er een tegenkomt. Zowel klauwen met scherpe nagels, staart en bek worden als wapen gebruikt en kunnen mensen verwonden.
Gevangenschap
Nijlvaranen zijn ongeschikt om in particuliere gevangenschap te houden. Ze zijn snel, sluw en sterk en in de natuur eten ze de eieren van krokodillen, en dat zegt wel genoeg. De varaan bereikt zelden de dertig jaar die hij in de natuur kan worden en wordt nooit tam. Grotere exemplaren hebben een zwemgedeelte nodig minstens zo groot als een badkuip, zien huisdieren als voedsel en kunnen met de staart een dikke ruit aan diggelen slaan.
Langstaarthagedis [Takydromus Sexlineatus].
dieren/reptielen
|
27 September 2007 | 11:31:13
De langstaarthagedis (Takydromus sexlineatus) is een kleine hagedis met een zeer lange staart uit de familie echte hagedissen (Lacertidae). Deze soort wordt ook wel langstaartje, zesstreephagedis of zesstreeprenhagedis genoemd. De wetenschappelijke naam wordt abusievelijk wel eens met six- in plaats van sexlineatus aangeduid.
Beschrijving
Het lichaam is ongeveer 6 centimeter lang, maar de staart wel 20 centimeter, waaraan deze soort eenvoudig te herkennen is. De bovenzijde is bruin tot olijfgroen met in de flanken en onderzijde beige strepen. Deze hagedis heeft een lange tong waarmee de bek met regelmaat wordt schoongelikt. Juvenielen [jongen] zijn groener dan volwassen exemplaren. De mannetjes zijn van de vrouwtjes te onderscheiden door een dikkere staartwortel, hier zit de dubbele penis, ook wel hemipenis genoemd.
Algemeen
Deze zeer slanke hagedis is erg actief en eet veel, op het menu staan vliegen, krekeltjes en andere kleine dieren. Grotere prooien worden eerst ontdaan van vleugels en poten en in delen opgegeten. De langstaarthagedis komt voor in Zuid Oost Azië, van zuid China tot Java. Het is een zeer snelle soort die in grassige biotopen leeft zoals graslanden en grote open plekken in bossen. Hier is het warm en droog en kan de hagedis tussen de halmen klauteren op zoek naar prooidieren. De lange staart komt van pas omdat de hagedis zich goed kan verankeren aan de grashalmen. Omdat de dieren in tropische gebieden leven, worden er zes keer per jaar eieren gelegd, met meestal niet meer dan tien eieren per legsel.
De langstaarthagedis in het terrarium
De langstaarthagedis wordt veel in terrarea gehouden, omdat het een levendige, dagactieve hagedis is, en de mannetjes en vrouwtjes elkaar zelfs in de paartijd goed kunnen uitstaan. Bovendien komt de soort nog algemeen voor en is niet duur. De langstaarthagedis kan het beste in groepen worden gehouden in een terrarium van minstens (LxBxH) 100x50x50 centimeter voor een groepje van drie mannen en vijf vrouwen. Het grasland-achtige habitat van de dieren moet bij de inrichting van het terrarium een grote rol spelen; te denken valt aan het plaatsen van vele kleine rechtopstaande takken of rietbundels, ook bamboestengels volstaan.
Een wijd verbreid misverstand is dat T. sexlineatus vochtig gehouden moet worden; de hagedis kan daar juist niet tegen en sterft spoedig. Men dient wel enkele drinkplaatsen aan te leggen, maar iedere dag nevelen is niet nodig, omdat het vocht uit de drinkbak al wordt afgestaan aan de lucht.
We hebben deze hagedissensoort zelf. Ze zitten in een bak van 40b-40d-60h. We hebben reptibark op de bodem liggen en als begroeing riet.gras achtige planten. We hebben een soort pagode gemaakt van piepschuim met tegellijm en afgewerkt met zand. Deze staat er ook in. Ze kunnen erin en erop klimmen. Ze eten bij mij krulvliegen, krekels nummer 4 tot 7 en buffelowormen. Het zijn leuke levendige beestjes en die staart is een echte eye catcher.
Luipaard Gekko [Eublepharis macularius].
dieren/reptielen
|
23 September 2007 | 19:37:07
De luipaardgekko (Eublepharis macularius), is een hagedis uit de familie gekko's (Gekkonidae). Zoals alle soorten die behoren tot de onderfamilie Eublepharinae (700 soorten) heeft de luipaardgekko beweegbare oogleden, en hij heeft tenen met nagels, zonder hechtlamellen. Hierdoor kan deze gekko niet niet tegen glas, muren of bomen oplopen, en is dus een bodembewoner.
De wetenschappelijke naam heeft hij te danken aan zijn beweegbare oogleden, die de meeste gekko's niet hebben. 'Eublepharis' betekent letterlijk vertaald echte oogleden en 'macularius' betekent gevlekt.
De luipaardgekko wordt tot 25 cm groot inclusief staart. De naam is te danken aan de bruine of zwarte vlekken op een gele basiskleur. In de kweek van in terraria gehouden exemplaren van deze soort worden ook wel geheel gele of witte exemplaren gevonden. De staart is iets kleiner dan de kop en de romp bij elkaar. Een luipaardgekko weegt normaal gesproken ongeveer 60 gram, maar hij kan een voorraad vet opslaan in zijn staart. Daardoor kan hij ook een gewicht van 100 gram bereiken. Zoals de meeste bodembewonende gekko's is ook de luipaardgekko met name in de schemering en in de nacht actief.
De luipaardgekko komt voor in de halfdroge gebieden van Iran, Afghanistan, Pakistan en India, en kan de leeftijd van 20 jaar bereiken. Het vrouwtje zet vijf tot tien keer per jaar steeds twee eitjes af.
De luipaardgekko is één van de populairste terrariumdieren van dit moment, waardoor er veel over bekend is. Er worden allerlei kleurvarianten gekweekt. De populariteit is mede te danken aan het feit dat deze niet al te moeilijk te verzorgen gekko een prima beginnerssoort is.
Bron van de foto staat op de foto en de Bron van de text ...... onder Bron.
De groene leguaan (Iguana iguana) is een reptiel en de bekendste vertegenwoordiger van de leguanen. De hagedis wordt in Midden-Amerika ook wel boomkip genoemd vanwege het smakelijke vlees.
Algemeen
Deze tot 2 meter lange dieren inclusief staart zijn groen tot bruin van kleur. Verder zijn de dieren herkenbaar aan hun halskwab ook wel wam genoemd. Ook de typische sublabiale schub op de wang is kenmerkend voor de soort.
Pasgeborenen voeden zich met jong groen blad wat samen in de geboortetijd van de jongen opkomt. Deze periode is net na het regenseizoen. Jong bladgroen heeft een hoog proteïnegehalte en dit is precies wat de dieren nodig hebben om op te groeien. Langzaam gaan de dieren over naar een eetpatroon van blad en fruit. Ook zijn er waarnemingen dat leguanen soms dode dieren en eieren als voedselbron gebruiken. Naarmate het dier ouder wordt neigt het steeds meer naar een folifoor eetgedrag.
De groene leguaan komt voor in Midden- en Zuid-Amerika, ook op de Antillen en in Suriname. Leguanen maken geen geluid maar kopknikken als vorm van communicatie. Wateragamen als baardagamen vertonen eenzelfde gedrag. Communicatie wordt biologisch/evolutionair gezien als een verhoogde vorm van intelligentie.
Er is discussie over een ondersoort (Iguana iguana rhinolopha) die soms kleine hoorntjes ontwikkelt, maar deze wordt niet algemeen als zodanig erkend.
Groene leguanen in gevangenschap
Groene leguanen kunnen ook tam gemaakt worden en vanaf jonge leeftijd in gevangenschap gehouden dieren kunnen zelfs zindelijk worden. Het in gevangenschap houden van deze dieren is niet eenvoudig. Er is gedetailleerde informatie over de levenswijze bekend, omdat groene leguanen veel in gevangenschap worden gehouden. Het in terraria houden van (bijvoorbeeld) groene leguanen heet terrariumkunde. Niet te verwarren met herpetologie wat de studie van wilde reptielen en amfibieën inhoudt. Met een volwassen lengte van 140 tot 200 cm heeft hij een vervaarlijk voorkomen, dit wordt door de vale stekels op de rug en bij de volwassen man de vergrote kam op de nek nog eens extra versterkt. Groene leguanen kunnen bijten, maar de bacteriën in de bek zijn gevaarlijker dan de beet (tetanus). Hoewel een flinke Iguana de huid kan beschadigen, is er van afgerukte vingers geen sprake. De staart wordt gebruikt als zweep, en kan bij grote exemplaren een flinke striem veroorzaken, bij voorkeur in het gelaat.
Een goede leguanen salade dient qua verhouding uit het volgende te bestaan. De calcium/fosforverhouding van 2:1 per salade dient te worden gehaald.
- 70% bladgroente, bloemen en spruiten. (Spruiten zoals Alfalfa, bietenscheuten, jonge rucola)
- 10% wortel/koolsoort
- 5% ander soort groente dan bladgroente. Denk hierbij bijvoorbeeld aan paprika
- 10% vruchten. Papaja heeft een bijzonder hoge en dus gunstige calcium:fosfor verhouding.
- 5% vezel zoals havermout.
Om deze dieren in huis een goede leefruimte te geven is een ruim terrarium nodig. Hoewel reptielen taaie dieren zijn en er lange tijd over doen om dood te gaan, is de stress van een klein terrarium snel fataal. Zo heeft een volwassen koppel een minimale leefruimte nodig van 250 x 250 x 200 (LxHxB). Jongere dieren (maximaal 3) tot 50 cm kunnen in een bak van ongeveer 1 m³, bij voorkeur met een wat grotere hoogte, worden gehouden.
Er dient een temperatuur gehandhaafd te worden van ongeveer 28 graden op de bodem van het terrarium en tot 50 graden direct onder de lampen. De belichting voor een volwassen koppel vraagt al snel 200 Watt. Ook is het belangrijk dat de luchtvochtigheid in het terrarium continu is. Dit omdat groene leguanen tropische regenwouden als natuurlijk habitat hebben. Een RV (relatieve vochtigheid) van 70% is de norm; 's nachts mag de temperatuur dalen tot rond de 20 graden en moet de RV oplopen tot wel 95%. Indien de RV te lang veel afwijkt zullen huid- of vervellingsproblemen ontstaan.
Ziekten
Groene leguanen zijn door hun grootte en intelligentere gedrag t.o.v. de meeste hagedissen, een wat complexere soort. Zoals eerder vermeld hebben ze een bijzonder menu, maar ook een grotere gevoeligheid voor stress. De meeste ziektes ontstaan of verergeren door stress die de dieren ondervinden. Met name in terraria speelt dit een grote rol.
- Rachitis; botontkalking door kalk- of fosforgebrek.
- Parasieten; wormen, mijten, teken. Het probleem met parasieten is dat ze allemaal uitgeroeid moeten worden, ook de eitjes. En deze zijn vaak zeer bestendig.
- Bekwonden; direct gevolg van stress doordat dieren continu tegen de ruiten springen of soms door herhaaldelijk vechten. Indien delen van de kaak worden aangetast, is het dier vaak verloren. Komen in het wild niet voor.
- Bijtwonden: ontstaan door het vechten onderling. Tenzij er maatregelen worden genomen komen er meer wonden, die uiteindelijk fataal zijn
- Jodiumtekort; uit zich in opgezwollen schildklieren (twee bulten in de nek).
- Uitwendige hemi-penis; tijdens de paring kan een van de dieren een plotselinge beweging maken (verstoring) waardoor de hemi-penis van de man naar buiten komt te hangen. Met vochtige vingers terugmasseren is vaak de enige oplossing. Dit moet wel snel gebeuren, anders drogen de geslachtsorganen uit. Aangezien de hemi-penis inwendig is, heeft deze dus geen huid ter bescherming.
Deze leguanen soort is erg geliefd bij [vooral] beginnende reptielenhouders. Dit omdat ze gewoon mooi en erg groot worden. Echter is deze leguaan niet echt geschikt voor beginners zoals je gelezen hebt. Ik ken een aantal mensen die ze wel hebben maar die hebben een complete kamer op het zuiden [bijna hele dag zon] hebben ingericht voor een koppel van deze soort. Om ze tam te krijgen moet je er echt heel veel mee bezig zijn. Maar al met al een heel mooi beest.
Konings Python of Bal Python [Python Regius].
dieren/reptielen
|
11 September 2007 | 10:34:02
Naam
De soortnaam regius betekent 'koning' of 'koninklijk', toch is koningspython eigenlijk een slechte naam voor deze soort. Alle andere slangen met de term 'koning' in hun naam eten wel eens andere slangen, de koningspython echter niet. De Engelse benaming Royal python (Koninklijke python) of Ball python (Bal python) is veel beter van toepassing. De herkomst van de soortnaam regius zou liggen in de soms kroon-achtige vlekkentekening of omdat deze python al sinds lange tijd door koningen aanbeden werd vanwege de pracht, zeker is dat echter niet.
Algemeen
Deze slang wordt meestal niet langer dan anderhalve meter, vrouwtjes soms nog groter. De koningspython komt voor in westelijk Afrika; Gambia, Ghana, Nigeria, Senegal en Togo, en leeft in drogere gebieden zoals savannen en bossen, maar vrijwel altijd in de buurt van water. Het voedsel bestaat uit knaagdieren, amfibieën, hagedissen en vogels. Deze worden 's nachts gevangen want overdag zit deze soort verstopt tussen de begroeiing. Het is een klimmende slang die vaak in bomen zit en de prooi wurgt voordat deze wordt opgegeten.
Beschrijving
De kleur is meestal donkerbruin tot zwart met geelbruine ovale vlekken. Vaak zitten in deze vlekken kleinere vlekjes die dezelfde kleur hebben als de basiskleur. Er is echter veel variatie, ook roodbruine tot gele exemplaren komen voor. Het lichaam is erg dik, gespierd en massief, de kop erg groot, afgeplat-peervormig en duidelijk afgesnoerd door de nek.
Gevangenschap
De koningspython is een populair dier in een terrarium. De soort staat bekend als rustig en niet agressief, en sommige kleurvariaties zijn erg mooi. Bovendien is geen enkele python giftig en bijt zeer zelden. Bij gevaar rolt deze soort zich op als een bal met de kop in het midden ter bescherming, vandaar de naam balpython. Desondanks heeft ook deze slang nadelen als hij in huis gehaald wordt; een koningspython kan bijvoorbeeld ouder dan 20 jaar worden, kent allerlei ziektes en parasieten en kan gestressed raken waardoor de slang niet meer eet en langzaam wegkwijnt.
Een paar weken geleden was ik de echte planten in de bak aan het verzorgen en ineens sprong er iets voor mijn vingers weg, ik dacht dat het een flinke krekel was maar toen ik beter keek zag ik ineens dat het een baby Anolis was!! Zij [volgens mij is het een vrouwtje omdat ze een hele lichte streep over haar rug heeft] is ongeveer 2.5 cm lang. Ik heb nakweek en dat is me nog nooit gelukt. Normaal haal je de eieren uit de bak en stop je in een broedstoofje maar mijn motto is dat je de natuur zijn gang moet laten gaan en laat de eieren dus zitten. Zo te zien werkt dat ook want anders was het niet uitgekomen. Ik hoop alleen dat ze eten kan vinden, zelfs de kleinste krekels zijn volgens mij nog te groot maar als het goed is hebben de krekels zich ook vermeerderd want af en toe zie ik een klein krekeltje, zo klein koop ik ze niet. Anders kan ze misschien wel buffelo wormpjes op. Mijn man had haar nog niet gezien maar het weekend erna zat ze ineens op de achterwand, we hebben 2 uur lang van haar mogen genieten, toen verdween ze weer in de planten. Ze leeft dus na een al die weken nog.
Wie weet volgen er wel meer!!!
Omdat ik zelf geen foto's van ze heb, heb ik maar even iets opge-google't.
UP-DATE:
We hebben een 2e Anolis Sagrei baby gesignaleerd. Deze is heel donker van kleur, net zijn vader. Zouden er meer volgen?
UP-DATE 2:
Tot onze grote verbazing loopt er dus nog een jonkie rond in de bak. Dit is dus nummer 3!!!!!!!
UP-DATE 3: By the way ......... er is een 4e baby Anolis gevonden, gaat goed terwijl we er niks aan doen ........
De kolonistenagame (Agama agama) is een hagedis uit de familie agamen (Agamidae).
De Kolonistenagame zijn eierleggend, het gemiddelde ligt tussen de 6 en 20 eitjes, met een incubatietijd van 60 tot 80 dagen. De levensverwachting ligt tussen de 8 en 12 jaar.
Algemeen
De agame wordt ongeveer 30 centimeter lang en heeft een buitengewoon opmerkelijke kleur; een hemelblauw lichaam en een feloranje kop. Hieraan heeft de agame de naam 'prachtagame' aan te danken. De soort leeft in warme, vochtige streken in het midden en zuiden van Afrika De hagedis bevindt zich meestal op de bodem, maar kan ook wel klimmen. De kolonistenagame leeft in ondiepe holen bij struiken en bosjes, en eet insecten en soms ook muizen maar ook wel plantendelen. Een bijzonderheid is dat de kolonistenagame in groepen leeft, wat maar weinig voorkomt bij de hagedissen.
Hardoen
Een aanverwant is de hardoen, (Laudakia stellio); deze leeft ook in Europa in Griekenland, verder in uiterst zuidwestelijk Azië en noordoostelijk Afrika op zonnige droge plekken als muren en hellingen. Ook de hardoen leeft in groepen.
Over een paar maanden komt een trio van deze hagedis in mijn bezit. Ik kijk er echt naar uit....
Stekelnekagame [Acanthosaura armata].
dieren/reptielen
|
03 September 2007 | 14:54:06
De Stekelnekagame [Acanthosaura armata] is een tot 30 cm lange hagedis uit de familie Agamen [Agamidae].
Beschrijving
De mannetjes worden ongeveer 30 centimeter, vrouwtjes blijven kleiner rond de 20 cm. De kleur is grijsbruin tot beige of heldergroen met een lichter luipaardpatroon hoewel egale exemplaren soms ook voorkomen, de poten zijn donkerder. Vrouwtjes zijn vaak gespikkeld, de juvenielen zijn meestal roodbruin. De stekelnekagame heeft een zeer kleine rugkam van staart tot het midden van de rug, waarna richting de kop deze stekels zeer lang, scherp en soms roodgekleurd zijn. Ook hebben alle soorten uit dit geslacht vlak achter de ogen twee stekeltjes die schuin naar achteren steken, bij deze soort zijn deze duidelijk langer en dunner, en oudere dieren krijgen door deze stekels een wat 'duivels' uiterlijk omdat de stekels op hoorns lijken. Bij de mannetjes zit er bovenop de oogrand een soort verharde kam waaraan ze te onderscheiden zijn en ook een keelzak is aanwezig. Deze wordt gebruikt om af te schrikken, ook maakt de agame sissende geluiden en bijt meteen als hij wordt aangevallen
Algemeen
De stekelnekagame komt voor in Zuidoost-Azie; in Vietnam, Laos, Thailand, Cambodja, Maleisie en de Anamba eilanden in Indonesie. Het is een klimmende soort die de hele dag zont of over de takken klautert en jaagt op insecten en andere kleine dieren. Vanwege de grootte worden ook grotere prooien gegeten zoals muizen en kikkers.
Mijn jongste dochter heeft deze hagedissen, de bruine variant, en ik moet zeggen, ze zijn best mooi. Het mannetje heeft echte hoorntjes op zijn kop. Ze heeft een koppeltje en ze zitten in een bak van ongeveer 60b-60d-100h. Op de bodem ligt ReptiBark. De bak heeft een aantal echte planten waaronder een grote Bromelia en stukken liaan en een flink stuk schors. Ze eten krekels maat 8, sprinkhanen maat 7 en af en toe wat andijvie.
Koreaanse Vuurbuikpad [Bombina Orientalis]
dieren/amphibieen
|
02 September 2007 | 20:24:22
Van dit soort Vuurbuikpad hebben we er 3. Je hebt heel veel soorten Vuurbuikpadden. Er zit zelfs een soort hier in Nederland/Belgie. Bij ons zitten ze in een bak van 40b-40d-60h samen met 2 Langstaart hagedissen en een Tjik-Tjak. Ze hebben een redelijke waterbak waarin ze kunnen poedelen en eten Buffelo wormen en krekels nummer 5,6 en 7. De mannen maken een soort blafgeluid. Ze kunnen ongeveer 14 jaar oud worden. Ik vind het grappige padden, vooral door hun geluid.
Verspreiding
Meestal wordt deze kikker ongeveer 5 centimeter, soms tot 7 cm, en leeft in noordoostelijk China, maar ook in Korea en Siberie Zeer natte omgevingen vormen het biotoop, meestal in moerassen en poelen, maar ook rijstvelden zijn een uitstekende leefomgeving voor deze kikker. Hierdoor kan de soort zich handhaven in door de mens aangepaste gebieden, en in sommige gebieden wordt deze vuurbuikpad eerder algemener dan hij achteruit gaat, en is ook niet beschermd. Over het algemeen gaat het echter, zoals alle amfibieën, ook met deze soort slechter.
Beschrijving
De Koreaanse vuurbuikpad heeft een roodoranje buik en de rest van het lichaam is bij de populaties in Siberië bruin, maar meestal groen zoals in verreweg grootste deel van het verspreidingsgebied. Dit in tegenstelling tot de Roodbuikvuurbuikpad (Bombina bombina), die donkergrijs tot zwart van kleur is en een meestal rode buik heeft in plaats van roodoranje. Het voedsel bestaat uit insecten en de Larven en Wormen waar 's nachts op gejaagd wordt. Het is een nachtactieve soort en zoals alle vuurbuikpadden wordt een wat sterker gif afgescheiden maar voor de mens is dat hoogstens irriterend.
Verdediging
Bij gevaar wordt snel de rode buik of onderzijde van de poten aan de aanvaller getoond, om te laten zien dat het dier giftig is, in de hoop de aanval af te weren. Het gif zal huisdieren als honden en katten zich snel uit de voeten doen maken omdat het de slijmvliezen doet aanvoelen alsof ze in brand staan. Gespecialiseerde jagers zoals de reiger en sommige slangen hebben er weinig last van.
|
|
|
|
|
Ooit wil ik heel graag weer de Python Regius hebben.
